Referat Między clarté a sérénité. Estetyka światła w twórczości Michała Spisaka, podejmuje próbę odczytania twórczości Michała Spisaka w kontekście francuskiego neoklasycyzmu oraz estetyki kształtowanej w środowisku paryskim lat 30. XX wieku. Spisak, uczeń Nadii Boulanger w École Normale de Musique, przyswoił model kompozytorski oparty na rygorze formalnym, przejrzystości faktury i dyscyplinie kontrapunktycznej – wartościach centralnych dla francuskiego pojmowania klasyczności. W literaturze przedmiotu podkreśla się jego zamiłowanie do form tradycyjnych, wyraźnej artykulacji struktur oraz ekonomii materiału dźwiękowego, co sytuuje jego styl w nurcie umiarkowanego neoklasycyzmu. Punktem analitycznym referatu będzie Sonata na skrzypce i fortepian, w której widoczna jest czytelna segmentacja formalna, linearny sposób prowadzenia głosów, równowaga między partiami instrumentów oraz kontrola napięć harmonicznych przy zachowaniu tonalnego centrum. Celem wystąpienia jest wykazanie, że kategorie takie jak przejrzystość (clarté) i powściągliwość ekspresji (sérénité), obecne w refleksji nad francuską kulturą muzyczną pierwszej połowy XX wieku, stanowią adekwatne narzędzia opisu idiomu kompozytorskiego Spisaka i pozwalają interpretować jego twórczość w perspektywie estetyki „światła” jako metafory klarownej, zdyscyplinowanej formy.