„Lecz widać można żyć bez…”. Specyfika procesu komunikowania w muzycznym dziele radiowym na przykładzie opery-oratorium radiowego „Odys płaczący” Tadeusza Szeligowskiego
„Światło stanowi nieodłączny element dramaturgii, który wpływa na sposób, w jaki odbieramy utwór, współtworzy sens dzieła oraz naprowadza słuchacza w stronę przekazu zamierzonego przez kompozytora” – czytamy w liście intencyjnym organizatorów tegorocznej konferencji Elementi. Jednak czy obecność światła, a tym samym warstwy wizualnej dzieła dramatycznego, jest rzeczywiście konieczna do jego prawidłowego odbioru zgodnego z intencją twórcy? Specyfika dzieła radiowego, podobnie jak innych form komunikowania prezentowanych na antenie, wymusza na ich autorach odpowiedniego dostosowania i ustalenia hierarchii muzycznych środków wypowiedzi artystycznej. Celem referatu jest wykazanie zbieżności pomiędzy kształtowaniem struktur wypowiedzi kompozytorskiej a formowaniem przekazu medialnego na przykładzie opery-oratorium radiowego Odys płaczący Tadeusza Szeligowskiego (1896-1963).
