W stronę światła: metafora wyzwolenia we współczesnych polskich koncertach skrzypcowych.
„Nie skrzypce, lecz człowiek; nie orkiestra, lecz społeczność” – tą piękną analogią objął swój Koncert à rebours Tadeusz Wielecki. Podążając za jego słowami, dokonuję próby hermeneutycznej – socjologiczno-psychologicznej – interpretacji koncertów skrzypcowych, skomponowanych po roku 1976, koncentrując się na relacjach zachodzących między solistą a orkiestrą. Jedną z nich jest szczególna kategoria-metafora: wyzwolenia. Sposoby jej realizacji i sensy, jakie nadaje dziełom, poddam refleksji w przykładach polskich egzemplifikacji gatunku z ostatniego pięćdziesięciolecia.